Losartan u chorych z zespołem Marfana
Główną przyczyną zgonu w zespole Marfana jest
rozwarstwienie lub pęknięcie aorty. Zgodnie z aktualnymi
wytycznymi ESC operacja jest wskazana,
jeśli wymiar aorty wstępującej wynosi ≥50 mm lub
≥45 mm przy współistniejących czynnikach ryzyka.
Dotychczas działanie spowalniające proces poszerzania aorty wstępującej udowodniono jedynie
dla β-adrenolityków. Dobre wyniki działania losartanu
(antagonisty receptora angiotensynowego) w modelach doświadczalnych skłoniły do przeprowadzenia
wieloośrodkowego badania znanego pod
akronimem COMPARE.15 233 chorych z zespołem
Marfana (w tym 63 z protezą obejmującą korzeń
aorty wszczepioną przed włączeniem do badania)
przydzielano losowo do grupy przyjmującej losartan
(początkowa dawka 50 mg/d) i do grupy bez
dodatkowego leczenia. Okres obserwacji wynosił 3 lata. Szerokość aorty oceniano metodą rezonansu
magnetycznego lub tomografii komputerowej.
Ponad 70% chorych biorących udział w badaniu
otrzymywało β-adrenolityk. Po 3 latach poszerzenie
korzenia aorty w stosunku do wartości wyjściowej
było istotnie statystycznie mniejsze w grupie
leczonej losartanem niż w grupie kontrolnej
(odpowiednio o 0,77 mm vs o 1,35 mm), niezależnie
od wieku, płci, ciśnienia tętniczego, wyjściowej
szerokości aorty czy leczenia β-adrenolitykiem. Co
ciekawe, wśród osób z natywną aortą nie zaobserwowano
tego korzystnego działania losartanu
na inne części aorty (poza tzw. korzeniem). Natomiast
analiza podgrupy z już wszczepioną protezą
aortalną wykazała znamiennie wolniejsze tempo
poszerzania łuku aorty w porównaniu z grupą
kontrolną (o 0,5 mm vs o 1 mm).
Wady serca (postępy 2013) – spis treści
